فرهنگستان زبان و ادب فارسی نامه فرهنگستان 1025-0832 25 1 2026 03 21 A Corpus-Based Study on Copular Use of the Word Forms ‘hast’, ‘hastesh’, and ‘has’ in Contemporary Written Colloquial Persian: A Common Error or Grammaticalization? بررسی پیکره‌بنیاد کاربرد اسنادی صورت‌واژه‌های «هست»، «هستش» و «هس» در فارسی محاورۀ نوشتاری امروزی؛ اشتباهی رایج یا دستوری‌شدگی؟ 53 68 243638 10.22034/nf.2026.511788.1395 FA سعیده میرترابی دانشجوی دکتری زبان‌شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0009-0001-1991-1141 فاطمه کلانتری دانشجوی دکتری زبان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0009-0001-2023-1709 Journal Article 2025 03 11 <span>This paper examines the usage of the verb forms of "hast" in written colloquial Persian, focusing specifically on their non-emphatic copular meaning to analyze the reasons behind the widespread use of this function in colloquial Persian writing. Using the informal-formal corpus Parsmap, which includes over 50,000 sentence pairs, 868 occurrences of the forms "hast", "hastesh", and "has"<em> </em>were extracted as research data. The various uses of this word forms in colloquial Persian were then analyzed and categorized. The findings show that in written colloquial Persian, the forms "hast", "hastesh", and "has"<em> </em>are used in different functions, including existential (indicating existence or presence) and emphatic copular (emphasizing the copula "ast"). Additionally, a third usage of this verb was observed, where it functions as a non-emphatic copula. This usage does not fit within conventional grammatical patterns but reflects speakers' tendencies toward using it. These changes can be interpreted as an example of the grammaticalization process of the verb "budan", particularly its third-person singular form "hast". Grammaticalization principles such as layering and divergence, along with mechanisms like pragmatic inference and semantic bleaching, are instrumental in explaining this phenomenon. This process highlights the dynamism and adaptability of Persian in responding to speakers' communicative needs.</span> <span lang="FA">این مقاله به بررسی کاربرد صورت‌واژه‌های فعل «هست» در نوشتار محاوره‌ای فارسی می‌پردازد و به‌ویژه بر معنای اسنادی غیرتأکیدی آن تمرکز دارد تا تحلیلی دربارۀ دلایل رواج چشمگیر این کاربرد در نوشتار محاورۀ فارسی‌زبانان ارائه دهد. در این پژوهش، از پیکرۀ محاوره‌</span><span lang="FA"> </span><span lang="FA">ـ‌</span><span lang="FA"> </span><span lang="FA">رسمی «پارس‌مپ»، که شامل بیش از ۵۰هزار زوج‌جمله است، ۸۶۸ رخداد از صورت‌واژه‌های «هست»، «هستش» و «هس»، به‌عنوان داده‌های پژوهش، استخراج شد. سپس، کاربردهای مختلف این فعل در زبان محاوره‌ای فارسی بررسی و دسته‌بندی شد. نتایج بررسی نشان می‌دهد که در فارسی محاوره‌ای نوشتاری صورت‌واژه‌های «هست»، «هستش» و «هس» در کاربردهای مختلفی، ازجمله وجودی (به‌معنای وجود داشتن یا حضور داشتن) و اسنادی تأکیدی (به‌عنوان تأکید بر فعلِ «است»)، به کار می‌روند. همچنین، کاربرد سومی از این فعل در معنای اسنادیِ بدون تأکید نیز به‌طور گسترده مشاهده می‌شود که در الگوهای دستوری رایج قرار نمی‌گیرد، اما نشان‌دهندۀ تمایل زبانوَران به استفاده از صورت‌واژه‌های فعل «هست» در این کاربرد است. این تغییرات می‌تواند به‌عنوان نمونه‌ای از روند دستوری‌شدگی فعل «بودن» و به‌ویژه صیغۀ سوم‌شخص مفرد «هست» تبیین شود. اصول دستوری‌شدگی، مانند لایه‌بندی و واگرایی و سازوکارهایی چون استنتاج کاربردشناختی و معنازدایی، در توضیح این پدیده مؤثرند. این فرایند نشان‌دهندۀ پویایی و انعطاف‌پذیری زبان فارسی در پاسخ به نیازهای ارتباطی زبانوَران است.</span> https://nf.apll.ir/article_243638_3fcc5ba95e65e4338f6a42c27e683900.pdf