Namaeh Farhangistan

Namaeh Farhangistan

Pure Language Approach; An Enthusiastic Attempt or A Social Response?

Document Type : Original Article

Author
Associate Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Persian Language and Literature, Yazd University, Yazd, Iran
Abstract
Human beings live in a community and interact with one another by means of a common language. To consider any language to be pure is a futile exercise. Undoubtedly, very few, if any, languages exist in the most authentic form free from lexical borrowings or loan words. Languages evolve in time, and a number of language advocates have attempted to erase any foreign lexicon from the source language. In the context of authentic Farsi, these attempts can be traced in two separate lines of evolution. Firstly, enthusiastic attempts of literary figures such as poets and authors; and, secondly, social responses of language advocates, through their familiarity with poetry, writings of poets and authors and also the nomenclature of other language enthusiasts.
The enthusiastic attempts of poets and authors towards the use of authentic Farsi can be attributed to two significant factors: 1. attempts that are potentially essential and mandatory; 2. attempts that have resulted from the mastery of language. In the former, the requirement of Quranic translators in discovering an exact equivalent for the Quranic text is noted. In the latter, the application of authentic Farsi in texts, such as the Shāhnāmeh, in a way to maintain appropriateness of language with content is observed. While relating to enthusiastic attempts, the use of literary language can also be considered. In other words, poets and authors have attempted at depersonalization in their literary productions. However, social responses during the periods of Persian Constitutional Revolution and Pahlavi I were colored with extreme nationalistic spirit. In this article, both the enthusiastic attempts and social responses have been traced and studied.
Keywords

آذرنوش، آذرتاش، «ترجمه‌های فارسی قرآن»، دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، ج 15، بنیاد دایرةالمعارف، تهران 1387، ص 81-94.
آرین‌پور، یحییٰٖ، از نیما تا روزگار ما، زوّار، تهران 1374.
بخاری، محمّد بن عبداللّه، داستان‌های بیدپای، به کوشش پرویز ناتل خانلری، خوارزمی، تهران 1361.
بهاءالدّین بغدادی، محمّد بن مؤیّد، التوسّل الی الترسّل، به کوشش احمد بهمنیار، اساطیر، چاپ دوم، تهران 1385.
بهار، محمّدتقی، بهار و ادب فارسی، به کوشش محمّد گلبن، ج 2، کتاب‌های جیبی، چاپ سوم، تهران 1371.
پارسی‌نژاد، ایرج، روشنگران ایرانی و نقد ادبی، سخن، تهران 1380.
پاکتچی، احمد، «ترجمهٔ قرآن»، دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، ج 15، بنیاد دایرةالمعارف، تهران 1387،
ص 73-80.
پورداوود، ابراهیم، «دساتیر»، لغت‌نامهٔ دهخدا (مقدّمه)، دانشگاه تهران، تهران 1377، ص 48-65.
حاکم نیشابوری، ابوعبداللّه محمّد بن عبداللّه، تاریخ نیشابور، ترجمهٔ خلیفهٔ نیشابوری، به کوشش محمّدرضا شفیعی کدکنی، سخن، تهران 1375.
حُبیش تفلیسی، کمال‌الدّین ابوالفضل بن ابراهیم، قانون ادب، به کوشش غلامرضا طاهر، تهران 1350.
حکمت، علی‌اصغر، پارسی نغز، کتاب‌فروشی حقیقت، تهران 1330.
دانش‌پژوه، منوچهر، تفنّن ادبی در شعر فارسی، طهوری، تهران 1380.
دهقانی، محمّد، پیشگامان نقد ادبی در ایران، سخن، تهران 1380.
رازی، فریده، فرهنگ واژه‌های فارسی سره برای واژه‌های عربی در فارسی معاصر، مرکز، تهران 1366.
ریپکا، یان، تاریخ ادبیّات ایران، ترجمهٔ ابوالقاسم سرّی، سخن، تهران 1382.
شَمیسا، سیروس، نقد ادبی، فردوس، تهران 1378.
شهمردان بن ابی‌الخیر رازی، روضةالمنجّمین، به کوشش جلیل اخوان زنجانی، مجلس، تهران 1382.
صدری‌نیا، باقر، «پیشینهٔ تاریخی و مبانی نظری سره‌نویسی»، مجلّهٔ دانشگاه تربیت معلّم، ش 10، پیاپی 65، پاییز 1388، ص 99-128.
صفا، ذبیح‌اللّه، تاریخ ادبیّات در ایران، ج 5: بخش 2، فردوس، چاپ دوم، تهران 1367.
طالبوف تبریزی، میرزاعبدالرّحیم، مسالک‌المحسنین، به کوشش باقر مؤمنی، شبگیر، تهران 1347.
طبری، محمّد بن جریر، تفسیر طبری، به کوشش حبیب یغمایی، ج 1، توس، چاپ سوم، تهران 1367.
عبرت نایینی، محمّدعلی، نامهٔ فرهنگیان، چاپ عکسی، مجلس، تهران 1377.
عنصرالمعالی کیکاووس بن اسکندر، قابوسنامه، به کوشش غلامحسین یوسفی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، چاپ دوم، تهران 1352.
فروغی، محمّدعلی، پیام من به فرهنگستان، پیام، چاپ سوم، تهران 1354.
کسروی، احمد، زبان پاک، به کوشش عزیزاللّه علی‌زاده، فردوس، تهران 1378.
گلچین معانی، احمد، تاریخ تذکره‌های فارسی، سنایی، چاپ دوم، تهران 1363.
محمّد نرشَخی، تاریخ بخارا، به کوشش محمّدتقی مدرّس رضوی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، تهران 1351.
مِسکوب، شاهرخ، داستان ادبیّات و سرگذشت اجتماع، فرزان، تهران 1373.
معین، محمّد، «لغات فارسی ابن‌سینا و تأثیر آن‌ها در ادبیّات»، لغت‌نامهٔ دهخدا (مقدّمه)، دانشگاه تهران، تهران 1377، ص 67-88.
منزوی، علی‌نقی، «فرهنگ‌نامه‌های عربی به فارسی»، لغت‌نامهٔ دهخدا (مقدّمه)، دانشگاه تهران، تهران 1377، ص 269-363.
نادرمیرزا قاجار، خوراک‌های ایرانی، به کوشش احمد مجاهد، دانشگاه تهران، تهران 1386.
هدایت، صادق، وغ‌وغ‌ساهاب، کتاب‌های پرستو، چاپ چهارم، تهران 1344.
Volume 22, Issue 2 - Serial Number 86
Nameh Farhangestan (Literary research)
Spring 2023
Pages 22-36

  • Receive Date 23 June 2021
  • Revise Date 06 July 2021
  • Accept Date 02 October 2023