نامه فرهنگستان

نامه فرهنگستان

چگونگی رفع التقای واکه‌ها در فعل‌های دعا و نفرین در فارسی معیار و گویش‌های دزفولی و شوشتری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
گروه زبان انگلیسی دانشگاه شهرکرد
10.22034/nf.2026.532512.1421
چکیده
ساخت‌های دعایی جمله‌هایی هستند که برای ستایش، طلب شادی و آرامش، تندرستی، آرزوی طول عمر و غلبه بر دشمنان کاربرد دارند. ولی ساخت‌های نفرینی غالباً شامل درخواست آسیب و بلا برای دشمنان و بدخواهان و شکوه‌های نفرین‌گونه می‌باشند. این ساخت‌ها حتی برای بیان شگفتی و طنز نیز به کار می‌روند. این جمله‌ها از یک فعل دعایی شامل بن مضارع+ پسوندِ // (الف دعایی)+ شناسة سوم شخص مفردِ –ad تشکیل شده‌اند. البته طبق یافتة این پژوهش در گویش‌های دزفولی و شوشتری به جای شناسه که در واقع ضمیر فاعلی است، ضمیر مفعولی به کار می‌رود. هدف مقاله پیشِ رو مشخص کردن چگونگیِ رخداد التقای واکه‌ها و چگونگی رفع آن در فعل‌های دعا و نفرین است. طبق یافته‌های این پژوهش که در چارچوب نظریه بهینگی( Smolensky, 1993/2004&Prince ) انجام شده است، التقای واکه‌ها در این فعل‌ها با بهره‌گیری از دو راه‌کار حذف واکه و درج همـخوان میانجی برطـرف مـی‌شود. رفع التقای واکه‌ها تنها فرایند واجی‌ای است که در ساخت فعل‌های دعا و نفرین رخ می‌دهد. در این پژوهش محدودیت‌هایی که در قالب رتبه‌بندی‌های مختلف عامل رفع التقای واکه‌ها بوده‌اند معرفی شده‌اند نتایج این پژوهش واقعیت‌هایی را پیرامون فرایندها و راهکارهای رایج در برطرف کردن التقای واکه‌ها در فعل‌های دعا و نفرین بیان می‌کند.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

Hiatus Resolution in Prayer/Curse verbs in the Standard Persian and Dezfuli/Shooshtari Dialects

نویسنده English

Bashir Jam
Department of English- Shahrekord University
چکیده English

Prayer sentences are uttered to praise people, to ask for happiness, serenity, health, longevity, and overcoming the enemies, whereas curse sentences are uttered to ask for harming the enemies and the ill-willed people, complaining as well as expressing surprise and humor. In the standard Persian these sentences include: a prayer/curse verb stem+the suffix -+ attached third person subject pronoun. However, Dezfuli and Shooshtari, as two dialects which are spoken in the Khouzestan provice, are different as they use object pronouns. The present paper aimed at analysing the hiatus and how it is resolved in these verbs. Hiatus is a situation in which there is no consonant between the nuclei of two adjacent syllables. It occurs when the left syllable lacks a coda and the right one lacks an onset. According to the findings of this research conducted within Optimality Theory (Prince and Smolensky, 1993/2004) hiatus in prayer and curse verbs is resolved using vowel deletion as well as intervocalic consonant insertion. In so doing, the constraints and their rankings that cause all these hiatus resolving strategies in these verbs are introduced. The results of the present paper explain some important facts regarding hiatus and its resolution strategies in the Standard Persian as well as Dezfuli and Shooshtari Dialects.

کلیدواژه‌ها English

prayer and curse verb
hiatus
intervocalic consonant insertion
vowel deletion
Dezfuli dialect
Shooshtari dialect

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 26 خرداد 1405

  • تاریخ دریافت 23 تیر 1404
  • تاریخ بازنگری 16 مرداد 1404
  • تاریخ پذیرش 17 آذر 1404