ابوریحان بیرونی (۱۳۷۰)، الصیدنة فی الطب، به کوشش عباس زریاب خوئی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی.
تفضلی، احمد (۱۳۹۸)، مقالات احمد تفضلی، به کوشش ژاله آموزگار، تهران، توس.
جوالیقی، موهوب بن احمد (۱۴۱۰ ق)، المعرّب من الکلام الاعجمیّ علی حروف المعجم، چاپ ف. عبدالرحیم، دمشق.
حسندوست، محمد (۱۳۸۹)، فرهنگ تطبیقی ـ موضوعی زبانها و گویشهای ایرانی نو، تهران، فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
دهخدا، علیاکبر و همکاران (۱۳۷۷)، لغتنامه، تهران، مؤسسۀ لغتنامۀ دهخدا.
راشد محصل، محمد تقی (۱۳۷۷)، زند بهمن یسن، تهران، مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
رواقی، علی (۱۳۹۵)، گونۀ فارسی هروی، ضمیمۀ گزارش میراث (۴)، تهران، میراث مکتوب.
رواقی، علی و مریم میرشمسی (۱۳۸۱)، ذیل فرهنگهای فارسی، تهران، هرمس.
شفیعی کدکنی، محمد رضا (۱۳۹۴)، در هرگز و همیشه انسان، تهران، سخن.
صادقی، علی اشرف (۱۳۸۰)، مسائل تاریخی زبان فارسی، تهران، سخن.
صادقی، علی اشرف (۱۳۸۷)، «دربارﮤ بعضی واژههای مربوط به تاببازی»، فرهنگ مردم ۲۷ و ۲۸، صفحههای ۲۳۵ـ۲۵۰.
معین، محمد (۱۳۳۳)، حواشی بر چهارمقاله، در مجمعالنوادر معروف به چهار مقاله، از نظامی عروضی سمرقندی، به کوشش محمد قزوینی، با حواشی و تعلیقات جدید، تهران، زوار.
مکنزی، دیوید نیل (۱۳۷۹)، فرهنگ کوچک زبان پهلوی، ترجمۀ مهشید میرفخرایی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی.
Anklesaria, B. T. (1957), Zand-i Vohuman Yasn and Two Pahlavi Fragments, Bombay.
Bailey, H. (1934), “Iranica II,” Journal of the Royal Asiatic Society, pp. 505-518.
Bailey, H. (1971), Zoroastrian Problems in the Ninth-Century Books, Oxford (revised reprint).
Bartholomae, Ch. (1904), Altiranisches Wörterbuch, Strassburg.
Burkert, W. (1992), The Orientalizing Revolution: Near Eastern Influence on Greek Culture in the Early Archaic Age, tr. by W. Burkert, M. E. Pinder, Harvard University Press.
Cereti, C. G. (1995), The Zand ī Wahman Yasn: a Zoroastrian Apocalypse, Rome.
Debrunner, A. (1954), Altindische Grammatik, Vol. II, 2: Die Nominalsuffixe, Göttingen.
Durkin-Meisterernst, D. (2004), Dictionary of Manichaean Middle Persian and. Parthian, Brepols, Belgium.
Flaterry, D. S. and M. Schwartz (1989), Haoma and Harmaline: The Botanical Identity of the Sacred Hallucinogen Soma and its Legacy in Religion, Language, and Middle Eastern Folklore, University of California Press.
Geiger, B. (1938), “Aus mittelpersischen Materialien”, Archiv Orientální 9, pp. 210-214.
Gignoux Ph. and A. Tafazzoli (1993), Anthologie de Zadspram, Paris.
Henning, W. B. (1936) “Ein manichäisches Bet- und Beichtbuch,” Abhandlung der Preuss. Akad. d. Wiss., Berlin.
Henning, W. B. (1937), “A List of Middle-Persian Parthian Words,” Bulletin of the School of Oriental Society 9, pp. 79-92.
Henning, W. B. (1945), “Sogdian Tales,” Bulletin of the School of Oriental and African Studies 11/3, 465-487.
Horn, P. (1898-1901), “Neupersische Schriftsprache”, Grundriss der iranischen Philologie, ed. by W. Geiger und E. Kuhn, I/2, Strassburg, 1-200.
Monchi-Zadeh, D. (1990), Wörter aus Xurāsān und ihre Herkunft, Acta Iranica 29, Leiden, Téhéran-Liège.
Sundermann, W. (1973), Mittelpersische und parthische kosmogonische und Parabeltexte der Manichäer, mit einigen Bemerkungen zu Motiven der Parabeltexte von F. Geissler, Berlin.
Sundermann, W. (1978), “Some more Remarks on Mithra in the Manichaean Pantheon,” in Études mithriaques, Acta Iranica 17, Leiden, Téhéran-Liège, pp. 485-499.
Sundermann, W. (1979), “Namen von Göttern, Dämonen und Menschen in iranischen Versionen des manichäischen Mythos,” Altorientalische Forschungen 6, pp. 95-133.
