تکیه از جمله بناهای مذهبی است که پس از اسلام در ایران و برخی از کشورهای اسلامی ساخته شده و در طول زمان از نظر معماری و کاربری تغییرات زیادی یافته است. این مکان که در سده‌های اولیه، بنای ساده‌ای برای سیر و سلوک بود، از دورة صفویه به بعد بخاطر ترویج مذهب تشیّع در ایران اهمّیت بیشتری یافت و در برخی موارد به عمارت مجلل و با کاربری جدید تبدیل گردید. در این دوره در اشعارفارسی نیز تکیه جایگاهی ویژه‌ای پیدا کرد. و شاعران فارسی در تاریخ احداث، معرفی و توصیف برخی از این تکایا اشعار مستقلی سرودند. در این پژوهش اشعاری که دربارة تکیه سروده شده از قرن چهارم تا دورة قاجار از دیوان‌ها و تذکره‌ها استخراج و تحلیل گردید. بررسی این اشعار از اوان شعر فارسی تا دورة قاجار دگردیسی معنایی و تغییر کاربری این مکان را نشان می‌دهد. با استناد به این اشعار پنج نوع تکیه را می‌توان متمایز از یکدیگر معرفی نمود که در بسیاری از موارد به موازات همدیگر وجود داشته‌اند. برخی از مصادیق تکیه مانند تکیه صوفی پس از صفویه بسیار محدود می شود ولی برخی از مصادیق آن مانند تکیه به معنای آرامگاه و تکیه برای برگزاری مراسم مذهبی امروزه نیز در بسیاری از شهرها وجود دارند.